بی وفایی دنیا به روز مرگ چو تابوت من روان باشد گمان مبر که مرا دردِ این جهان باشد برای من تو مَگِریْ و مگو: دریغ! دریغ! به دام دیو در اُفتی؛ دریغ آن باشد جنازهام چو ببینی مگو: فراق! فراق! مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد مرا به گور سپاری، مگو: وداع! وداع! که گور، پردهی جمعیتِ جنان باشد فرو شدن چو بدیدی، برآمدن بنگر غروب، شمس و قمر را چرا زیان باشد؟ تو را غروب نماید، ولی شروق بُوَد لَحَد چو حبس نماید، خلاص جان باشد کدام دانه فرو رفت در زمین که نرُست؟ چرا به دانهی انسانت این گُمان باشد؟! کدام دَلْوْ فرو رفت و پُر برون نامد؟ زِ چاه، یوسفِ جان را چرا

شعردرسوگ خواهر دل شکستم روزگارم خوب نیست خواهرم رفت از این دار پلید و کسی نیز نفهمید که بر ما چه گذشت دل گنجشکی من ترکید از غم او هیکل فیلی من پر احساس شده حس غم ، غصه و آه روزگار همه مان گشته سیاه

رباعی برای مراسم شهید

ای شهیدی که ز خون تو، کفن رنگین است

شهر در سوگ تو، ماتم زده و غمگین است

سرخی خون تو هرگز نشود پاک ز خاک

دلت آینه خورشید حقیقت بین است

شعربرای فراق فرزند ببوسم دستت ای بابا که پروردی مرا آزاد بیا مادر تماشا کن که فرزندت شده داماد به حجله میروم شادان و زخمی در(بر) بدن دارم به جای رخت دامادی کفن خونین به تن دارم یابه حجله میروم شادان ولی زخمی به تن دارم گه رخت، گاه لبت، گاه سرت میبوسم دلم آرام نگیرد، چه کنم؟ چون پدرم

شعر برای فراق مادر لیله قدر است امشب یا شب بی مادری من به چشم خویش دیدم مادرم، یادت به خیر جای تو خالی چو بینم آه سردی بر کشم عقدهها بگرفته راه حنجرم، یادت به خیر غرق دریای غم و اندوه گشتم بیشکیب من تو را گم کردهام ای گوهرم، یادت به خیر همنشین حضرت زهرا شوی اندر بهشت روزوشب خون بارداین چشم ترم،یادت به خیر

رباعی درفراق مادر مادرم ای رفته در خوابی دراز یاس هایت توی ایوان گشته باز گرچه گلهایت همه تنها شدند با شقایق های آن دنیا بساز ادامه مطلب